ในปี 1896 วิศวกรเจสซีว. วชิรเรโนนำลิฟต์ที่จดสิทธิบัตรของเขา การประดิษฐ์ของรีโนนั้นมีเพียงเจ็ดฟุตที่ทำมุมที่ 25 องศาและแทนที่จะเป็นบันไดบันไดเลื่อนใช้เข็มขัดที่มีลักษณะคล้ายกับสายพานลำเลียงที่มีรองเท้าเหล็กหล่อสำหรับการลาก การติดตั้ง Coney Island ได้รับการกล่าวขานว่ามีผู้อุปถัมภ์มากกว่า 75,000 คนในการอยู่อาศัยสองสัปดาห์
ที่น่าสนใจคือการออกแบบถูกสกัดจากข้อเสนอการขนส่งที่น่าชื่นชมและมีความทะเยอทะยานสำหรับเมือง ตามที่ Lehigh University, Reno`s Alma Mater:
[ในช่วงต้นปี พ.ศ. 2439 เรโนส่งแผนการอย่างกว้างขวางให้กับเจ้าหน้าที่ของนิวยอร์กเพื่อสร้างระบบรถไฟใต้ดินสองชั้นใต้ถนนของเมือง แผนการของเขารวมถึงการออกแบบสำหรับ `ลิฟต์เอียง 'ไปยังการขนส่งผู้โดยสารจากถนนไปยังสถานีใต้ดิน แผนการของเขาถูกปฏิเสธ แต่ความคิดของเขารอดชีวิตมาได้ คุณสมบัติที่เป็นนวัตกรรมหลายอย่างเกี่ยวกับลิฟต์แบบเอียงดั้งเดิมพบได้ในบันไดเลื่อนที่ทันสมัยรวมถึงราวเชนยางที่ปกคลุมด้วยยางและนิ้วมือที่ยื่นออกมาที่ปลายแต่ละด้านของเครื่อง คุณสมบัติหลังนี้ป้องกันเท้าของผู้ใช้และวัตถุอื่น ๆ จากการติดอยู่ในการเคลื่อนไหวของสายพานลำเลียงเมื่อออกจากระดับพื้น "
ในขณะที่เมื่อเปรียบเทียบกับบันไดเลื่อนที่เราเห็นการยืดข้ามห้างสรรพสินค้าและสนามบินในวันนี้ในขณะนี้การประดิษฐ์ของเรโนนั้นค่อนข้างพิเศษ ไม่กี่เดือนหลังจากเปิดตัว Coney Island บันไดเลื่อนได้รับการติดตั้งชั่วคราวที่ทางเข้าแมนฮัตตันของสะพานบรูคลิน มันแพร่กระจายในปีต่อ ๆ มาเพิ่มเข้าไปในห้างสรรพสินค้าและสถานีรถไฟมากมายในภาคตะวันออกเฉียงเหนือและอังกฤษ
ในที่สุดรีโนก็ขายสิทธิบัตรให้กับ บริษัท ลิฟต์โอทิสและเก็บเงินได้เพียงพอจากการขายเพื่อการเกษียณอายุก่อนกำหนด
[ที่มา: 6sqft.com/elevatortoday.com]
